"świat bez wad", czyli the optimizm by wasawadatta;
tylko to co mi się podoba, dotyczy mojego życia lub w inny sposób interesuje mnie osobiście, innymi słowy - subiektywny fotoblog: design, architektura, moda, kuchnia, dom i ogród, styl życia, dziecko, życie kulturalne i obyczajowe;
ewentualnie to co mi się nie podoba, wkurza i dotyka dogłębnie.
w świąteczny nastrój. Zwykle przychodzi mi to bez trudu. Nie potrzebuję do tego śniegu i zimowej aury. Właściwie to nie tęsknię za białymi świętami, bo śnieg kojarzy mi się głównie z utrudnieniami na drogach, połamanymi nogami i brudem roztopów. Najlepiej gdyby spadł w Wigilię i tak 2 stycznia zniknął bezpowrotnie, jak schowana dekoracja. Nastrój świąteczny, abstrahując od przygotowań czysto duchowych, czyli spowiedzi, rorat, czytania, przychodzi sam, gdy przygotowuję dom do świąt, gdy piekę pierniczki, robię pachnące ozdoby z pomarańczy i goździków, gdy po zmroku dom rozświetlają lampiony i świece. Ponad to, gdy gotuję zaczyna towarzyszyć mi gdzieś od połowy listopada inna muzyka. Mam w kuchni odtwarzacz cd. Gdy domownicy usłyszą kolędy Jacka Kaczmarskiego już automatycznie przestawiają się na tryb gwiazdkowy. W tym roku jest podobnie, z tym, że to Kaczmarskiego, Rubika, Pawluśkiewicza dołączyło moje ostatnie odkrycie - skrzypek David Garrett, cóż odkryłam go prywatnie szukając innych niż Coldplay aranżacji Viva la Vida i pozostaję pod jego silna emanacją czegoś. Jest piękny, tak właśnie trzeba powiedzieć, jest piękny, a gdy gra jest jeszcze piękniejszy. Ciężko mi przy jego grze gotować, bo stale trzeba zerkać w ekran komputera (Garretta odtwarzam z youtube), ale wszystko, czego się dotknie jest doskonałe, także ogólnie mówiąc muzyka świąteczna. Polecam, szczególnie paniom, ale jak sądzę niektórym panom też się niesłychanie spodoba, nieuniknione, gdy się posiada twarz ładniejszą niż większość dziewczyn.
Wśród naszych rodzimych kolędników, niosących od domu do domu dobrą nowinę, o narodzinach Zbawiciela, zawsze był diabeł. Rogata postać miała symbolizować niebezpieczeństwo upadku człowieka. Diabeł, upadły anioł, istota stworzona przez Boga, więc mu nierówna, była dowodem na to, że grzech nie popłaca. Miał zmuszać do refleksji, do czego człowiek dąży, czy aby wędruje właściwą drogą.
W folklorze ludowym, niezwykle często, diabeł jest przedstawiany ze skrzypcami. Przyjęło się myślenie, że instrumentu tego bez paktu z diabłem nie da się po wirtuozersku opanować. Takie przekonanie nie trudno było ugruntować w umysłach nie tylko chłopskich. Koncertujący w wielkich filharmoniach muzycy skrzypkowie nawet w obecnych czasach, chętnie budują wokół swojej osoby i swojej muzyki tajemniczą aurę, wystarczy obejrzeć wystepy Paganiniego. No i gdy zaczynają grać, mogą sprawiać wrażenie opętanych, demonicznych, wyalienowanych.
Piszę o tym dlatego, bo w okolicach Bożego Narodzenia robię się, dziwnym zrządzeniem losu, bardziej wrażliwa na muzykę, najbardziej pociągają mnie, nie wiedzieć dlaczego koncerty skrzypcowe a wśród nich wiedzie prym jeden, stworzony z całą pewnością dla skrzypka ekwilibrysty, pysznego i epatującego swymi umiejętnościami
- Il trillo del diavolo - sonata z diabelskim trylem g-moll Giuseppe Tartini'ego. Od trzech lat mnie magnetyzuje, paraliżuje i hipnotyzuje, od początku aż do sekwencji chichotu. Polecam usiąść i wsłuchać się w dźwięki skrzypiec trzymanych w ręku przez natchnionego artystę, skupić się na nutach stworzonych przez wirtuoza instrumentu. Skąd to natchnienie? Bóg jeden wie a może także i diabeł.
